Ik denk aan je als ik wakker word. Mijn gedachten zijn bij je als ik ’s avonds weer ga slapen. In mijn hoofd zie ik steeds weer dat ene moment voor me waarvan ik zó graag zou willen dat het me nog een keer overkwam.
Maar het is hopeloos. Uitzichtloos. Als dit iemand anders zou overkomen en ik zou deze goede raad mogen geven, was het: ‘Stop er toch mee, hij is je niet waard!’ Maar ik kan het niet. Íets zegt me dat je helemaal niet zo onbereikbaar bent, dat ook jíj gevoelens van onzekerheid hebt. Dat je ook aan míj denkt, dat je me misschien wel mist…
Telkens geef je me weer hoop. Door wat je zegt, door wat je doet, door al die valse beloftes die je aan me doet... En als ik je dan weer zie, lijkt het wel alsof je niet meer weet dat je me kent. We praten tegen elkaar, maar zeggen elkaar niks. Ik raak je aan maar je lijkt het niet te voelen. Je raakt mij aan maar je lijkt het niet eens in de gaten te hebben…
Of ís dit het gewoon?
Misschien moet ik de feiten maar eens onder ogen zien. Accepteren dat je onbereikbaar bent. Ik heb altijd tegenover anderen beweerd en mezelf voorgehouden dat je alles kan bereiken bij mensen, als je het maar écht wilt en bereid bent er álles voor te geven. Waarom kun jij me dan het gevoel geven dat het allemaal hopeloos is en dat ik mijn doel nooit zal bereiken, hóe graag ik het ook wil?
Maar het is hopeloos. Uitzichtloos. Als dit iemand anders zou overkomen en ik zou deze goede raad mogen geven, was het: ‘Stop er toch mee, hij is je niet waard!’ Maar ik kan het niet. Íets zegt me dat je helemaal niet zo onbereikbaar bent, dat ook jíj gevoelens van onzekerheid hebt. Dat je ook aan míj denkt, dat je me misschien wel mist…
Telkens geef je me weer hoop. Door wat je zegt, door wat je doet, door al die valse beloftes die je aan me doet... En als ik je dan weer zie, lijkt het wel alsof je niet meer weet dat je me kent. We praten tegen elkaar, maar zeggen elkaar niks. Ik raak je aan maar je lijkt het niet te voelen. Je raakt mij aan maar je lijkt het niet eens in de gaten te hebben…
Of ís dit het gewoon?
Misschien moet ik de feiten maar eens onder ogen zien. Accepteren dat je onbereikbaar bent. Ik heb altijd tegenover anderen beweerd en mezelf voorgehouden dat je alles kan bereiken bij mensen, als je het maar écht wilt en bereid bent er álles voor te geven. Waarom kun jij me dan het gevoel geven dat het allemaal hopeloos is en dat ik mijn doel nooit zal bereiken, hóe graag ik het ook wil?
Ik wil dat je weet, dat ik nog steeds een kans zou geven, als je maar liet blijken dat
Geen opmerkingen:
Een reactie posten