"Whatever happens, always keep going"

But,

what should I do if I end up in a circle?!

onwetendheid

De lucht is rood, roze en blauw




Ik vraag me steeds af


Denk je ook aan mij?






Hou ik van jou?

contact

The silence that's fallen between us

Is the loneliest sound that I've ever heard

How can we find forgiveness

If we can't find the words?

When we don't talk

When we don't speak

When we don't share all the feelings

That are buried so deep

How can we know

What's hidden behind these walls?

When the door's locked

When we lose touch

When you and I lose sight of us

The honesty's lost

And tears say it all

We don't talk

When so much goes unspoken

And sorry is left unsaid

The silence remains unbroken

And our hearts are breaking instead

gemis

Ik voel me momenteel nogal…. Leeg. Al weken leef ik elke dag zó alleen, soms eenzaam, terwijl ik toch genoeg mensen spreek en plezier heb. Maar toch… Ik mis jullie. Ik mis mijn lieve vriendinnetjes, die allebei al vóór de rapportenuitreiking op vakantie gingen, waarvan ik één sindsdien ook niet meer gezien heb, en de ander 1 veel te korte week een paar keer… Ik mis de humor die alleen WIJ hebben, de lol die we normaal dagelijks samen overal om kunnen hebben en de leuke dingen die we met elkaar delen.
Er zijn genoeg ándere mensen waar ik nu mee omga, waar ik de dingen mee doe die ik anders met jullie zou doen, maar het is gewoon anders. Ik kan niet eventjes naar een van jullie toe fietsen, even bellen of gewoon even hoi zeggen op msn. Jullie zijn er gewoon niet. De kaartjes en smsjes die ik krijg zijn natuurlijk leuk, maar toch… Nu weet ik dat jullie beiden onderweg zijn naar huis. Blij word ik daarvan. Blij omdat ik straks niet meer alleen zal zijn en samen met iemand anders kan zeuren over het rottige weer. Al hebben jullie beiden al een vakantie vol met zon en hoge temperaturen achter de rug…
Straks krijgen we weer die prachtige verhalen over verre reizen in mooie, voor mij onbekende, landen.
Het is mijn eigen schuld. IK was degene die niet zo nodig op vakantie hoefde. Juist omdat ik me dán helemáál alleen zou voelen, zonder broer, met alleen maar mijn ouders en nauwelijks contact met mijn vrienden in Nederland. Ik heb toen alleen niet bedacht dat de mensen waarvoor ik thuis wilde blijven, wél weggingen…

Nog een paar weken en dan komt hij thuis. Mijn lieve, grote broer die ik toch eigenlijk wel heel erg mis. Alle ruzies die we ooit hadden zijn allang weer vergeten. Ik mis de broer waarmee ik ontzettend kan lachen, waarmee ik úren dvd’s kan kijken en boos zijn op mijn ouders. Als je thuis komt duurt het maar even, een week of zo en dan moet je alweer weg. Maar ik verheug me nu al op ons weerzien. Dat ik je weer eens lekker kan knuffelen en klieren en dat we kunnen kletsen over alles wat er is gebeurd sinds je anderhalve maand geleden naar het zuiden ging…

Ik mis jullie. Nog even..

Maatjes toch..?!

You mean the world to me

You always hear me when I'm calling

Even catch me when I'm falling

You're the closest one to me

I want the whole wide world to see

That we've always been and we'll always be

Best friends

(wél voor jou ;-))

Out of reach

Ik denk aan je als ik wakker word. Mijn gedachten zijn bij je als ik ’s avonds weer ga slapen. In mijn hoofd zie ik steeds weer dat ene moment voor me waarvan ik zó graag zou willen dat het me nog een keer overkwam.
Maar het is hopeloos. Uitzichtloos. Als dit iemand anders zou overkomen en ik zou deze goede raad mogen geven, was het: ‘Stop er toch mee, hij is je niet waard!’ Maar ik kan het niet. Íets zegt me dat je helemaal niet zo onbereikbaar bent, dat ook jíj gevoelens van onzekerheid hebt. Dat je ook aan míj denkt, dat je me misschien wel mist…

Telkens geef je me weer hoop. Door wat je zegt, door wat je doet, door al die valse beloftes die je aan me doet... En als ik je dan weer zie, lijkt het wel alsof je niet meer weet dat je me kent. We praten tegen elkaar, maar zeggen elkaar niks. Ik raak je aan maar je lijkt het niet te voelen. Je raakt mij aan maar je lijkt het niet eens in de gaten te hebben…

Of ís dit het gewoon?

Misschien moet ik de feiten maar eens onder ogen zien. Accepteren dat je onbereikbaar bent. Ik heb altijd tegenover anderen beweerd en mezelf voorgehouden dat je alles kan bereiken bij mensen, als je het maar écht wilt en bereid bent er álles voor te geven. Waarom kun jij me dan het gevoel geven dat het allemaal hopeloos is en dat ik mijn doel nooit zal bereiken, hóe graag ik het ook wil?

Ik wil dat je weet, dat ik nog steeds een kans zou geven, als je maar liet blijken dat