Ik was blij, gelukkig, had alles even achter me gelaten. Natuurlijk koester ik de herinneringen nog steeds, maar het zijn herinneringen. Nu ben ik opnieuw iemand kwijtgeraakt. Tweeënhalf jaar na je eigen zoon. Totaal onverwacht.
Een tijd geleden schreef ik mijn verhaal, over jouw zoon. Het is onbegrijpelijk, maar nu is het jouw beurt. Amper twee uur geleden hoorde ik het.
Vannacht overleed je aan een hartaanval.
Ik kán en ik wíl het niet begrijpen.
Je man is na zijn zoon, zijn vrouw kwijt. Je zoon is na zijn broer, zijn moeder kwijt. Je zus is na haar neefje, haar zusje kwijt. En ik, je nichtje, ben na mijn lievelingsneef, mijn lievelingstante kwijt.
Ik kan niet begrijpen dat je er nooit meer zult zijn. Die lieve tante Jannie, die me altijd kaartjes stuurde als ik ziek was, die me altijd nog een extra snoepje toestopte als ik weer naar huis moest, die altijd vrolijk was en gezellig kletste over van alles en nog wat… Nooit zal ik meer met je kunnen praten over koetjes en kalfjes.
Het is stil. En het blijft stil.
Nu ben je bij Mark. Nu is hij niet meer alleen. Maar je man dan? En je zoon? Wat moeten zij nu dan? Het is zo verschrikkelijk oneerlijk, waarom nou jij?
...maar om jou ben ik verdrietig
Zonder jou ontzettend nietig
De stem die in m'n hoofd blijft zitten
Mij geen moment met rust laat
En dat er mensen zijn die lachen
En dat er mensen zijn die dansen
En dat er mensen zijn die innig zoenen
Dat kan ik nu niet meer begrijpen
Ik voel alleen de pijn van God waar is ze
Ik voel alleen de pijn van jou hier bij me missen
En ik kan er niet mee omgaan
Ik kan er écht niet meer mee omgaan
En ik zou wel willen smeken
Je op m'n knieen willen smeken
Als ik wist dat dat nog zin had..
Waarom nou jij
Waarom nou jij
Waarom nou jij
Waarom ben jij uit m'n leven
Waarom ben jij nou niet gebleven
Waarom ben jij vertrokken zonder reden...?
En waar is God nu? Huilt Hij ook?
