Waar was je...?

(Marloes)
‘Alstublieft Alstublieft Alstublieft Alstublieft Alstublieft Alstublieft Alstublieft, laat het goed gaan…’

(Rachel)
Pratend: Vertrouw op hem...
(Thirze)
Pratend: Dat kan ik niet...
(Rachel)

Pratend: Waarom niet?
(Marilynn)
Pratend: De twijfel wint
(Rachel)
Pratend: Maar hij is er, in je hart, *Zingend* voor jou en mij...

(Amy)
Ik weet niet wat ik denken moet
Wat wel wat niet geloven.
Wat is dat goed?
U zegt niks tegen mij
Ik voel niks van U bestaan in mij
Weet niet of U er bent
Maar ik hoop dat U mij kent

Zeg nu dan toch waarom,
Ik hier dan steeds weer kom
Ik wil bewijs, waar is U stem in mij?

(Rachel)
‘Ik zoek een bewijs. Geef me een bewijs! Laat me ze overtuigen. Zeg dan IETS! Toe dan, alstublieft! ... God, U houd van me. Ik weet het. Ik geloof in U. Maar zorg dan dat ik andere mensen kan doen geloven!’

Ik kijk door de smalle spleetjes in het riet. Voor zover ik het kan zien bekijk ik elke rij, stoel voor stoel, persoon voor persoon. Maar ik kan je niet vinden. Een licht paniekerig gevoel overstemt mijn zenuwen.

Waar ben je nou…?

De muziek begint te spelen. Bijna te laat besef ik dat ik als eerste op moet. Opeens sta ik daar, middenin de schijnwerpers. Verwachtingsvolle blikken. Oké, we gaan beginnen. ‘Ja, ik geloof het allemaal wél!’ zeg ik overtuigd. In de hoop dat jij het gehoord hebt, kijk ik, nu met vol zicht, de zaal in. Ik zie je niet.

Waar ben je nou…?

Weer even uit het zicht neem ik een besluit. Ik ga er van genieten, ook als jij er niet bent. Ik wilde graag dat je het zou zien, maar nu is het toch al te laat. Terwijl de anderen op het podium staan, moet ik wachten. Tijdens het repeteren was ik steeds bang dat ik me op dit moment verschrikkelijk zenuwachtig zou gaan maken. Gek genoeg ben ik juist kalm. Heel erg kalm. Want wat kan er nou eigenlijk mis gaan? Nog één keer gluur ik voorzichtig het publiek in.

Waar ben je nou…?

Een diepe zucht. Ik stap opnieuw de schijnwerpers in en ik zing. Ik vind het geweldig. Elke seconde dat ik er sta begin ik meer te genieten. ‘Yes, het gaat goed.’ Mijn stem trilt niet meer, zelfverzekerd sta ik daar, samen met drie vriendinnen, die stuk voor stuk supergoed zijn. We moeten gewoon op onszelf vertrouwen, dan komt alles goed. Alles waar ik bang voor was, bang dat het mis zou gaan, gaat alleen maar beter dan álle vorige keren. Geen vergeten teksten, geen valse noten, geen enorme misstappen.

Je hebt wel wat gemist, nu je er niet was...

Maar Hij ís er,

in je hart,

voor jou en mij....

Bootjespost

Zachtjes dobberend op het water
Stuurloos maar toch ook weer wel
Even om je uit leggen

Ik kan ze niet spreken
Ik kan ze niet zeggen

Een klein papieren bootje varend
Volgeschreven met woorden
Om je één ding uit te leggen

Ik kan ze niet spreken
Ik kan ze niet zeggen

Langzaam zinkend in de golven
Verlopen inkt en natte tranen
Ik ben verplicht het uit te leggen

Maar,..

Ik kán ze niet spreken
…en ook niet zeggen

"luv"

Waarom is de liefde toch zo ingewikkeld, maar ook zó verschrikkelijk simpel tegelijk? Breng het begrip ‘houden van’ maar eens ons woorden. Sommige mensen zeggen het te makkelijk. Ik houd daar niet van. Ik houd van voetbal -> ok. Maar zodra we het over personen gaan hebben, moet je het niet overal maar tussendoor gaan gooien. Je zult mij er niet op betrappen; ik heb nog nooit tegen iemand gezegd dat ik van diegene hield terwijl ik het niet meende.
Maar toch, is de liefde niet super simpel? Ik houd van jou, jij houdt van mij -> hier is duidelijk sprake van liefde (of niet?)
En dan het verschil tussen liefde, en verliefdheid. Ik houd van mijn vrienden, maar ik ben niet verliefd op mijn vrienden. Het stoort me als mensen dat verschil niet zien. Mag ik dan niet houden van mijn beste vriend, zonder de roddels dat ik verliefd op hem zou zijn? Waarom kun je dat niet duidelijk maken voor de wereld om je heen? Dat er ook hechte vriendschappen bestaan tussen de verschillende geslachten, en niet alleen meisje-meisje of jongen-jongen?
Natuurlijk, het ‘gevaar’ bestaat, als hetero zijnde zijn vriendschappen binnen je eigen geslacht misschien ‘veiliger’: je loopt niet het risico toch meer te gaan voelen voor degene waar je toch echt niet meer dan vriendschappelijke gevoelens voor dacht te hebben. Maar dan nog? Ik geloof dat relaties, ontstaan uit vriendschap de beste zijn. Uiteraard niet wetenschappelijk bewezen (of wel?) maar dat gevoel heb ik nou eenmaal. Het grote nadeel hieraan is; eindigt de relatie, eindigt dan ook de vriendschap? Misschien wel, misschien niet: je kunt het gewoon niet weten van tevoren. Ik heb het risico nooit willen lopen, bang om je te verliezen.
Alleen dit is al ingewikkeld, de overgang van vriendschap naar relatie. Maar er is meer. Liefde overwint toch alle grenzen? Afstand, leeftijd, taal..? Daar geloof ik niet zo in. Dacht je nou echt serieus dat je later met je Italiaanse vakantievriendje gaat trouwen? Die ben je toch echt wel vergeten na hem een paar maanden niet gezien te hebben. Geniet van je mooie herinneringen aan die twee weken vakantie en leef je eigen leven verder. Als je tenminste nuchter kan denken.
Misschien doe ik te moeilijk. Het is voor mij meer dan een spelletje. Zodra het serieus wordt, begin ik terug te krabbelen. Ik denk aan alle verplichtingen die erbij komen kijken en aan het gevoel dat ik nu minder vrijheid heb. In mijn hoofd klinkt het allemaal logisch, maar moet je als je eenmaal écht verliefd bent er niet gewoon helemaal voor gaan, ongeacht de onverwachte dingen die wel eens tevoorschijn zouden kunnen komen? Ik moet het maar eens proberen. Ik durf nooit te genieten en daar baal ik van.
Maar dan nog… stel toch dat.. Je wordt verliefd, je bent helemaal hoteldebotel, je kan niet eten, niet slapen, denkt constant aan hem/haar. Op het moment dat ‘jouw grote liefde’ ook de grote liefde van iemand anders blijkt te zijn, stort jouw wereld in. Dan kun je alleen nog maar huilen en hopen dat de liefde snel overwaait, wat uiteraard niet snel gebeurt.
Als je heel graag met iemand wilt, en je krijgt het allemaal voor elkaar, hoeft het soms al niet meer.


“Het is leuker te dromen over iets onbereikbaars, dan het binnen één week binnen handbereik te hebben.”

Mooi hè?

A l l e s .

gewoon gedachten

Ik denk aan hoe de blaadjes aan de bomen groeien en het gras steeds groener wordt. Ik denk aan straks, wanneer ik dat lieve, kleine meisje weer in mijn armen kan nemen en met haar kan spelen tot ze naar bed moet. Ik denk aan wat ik voel, voor jou, voor hem; meer dan vriendschap is het niet.

In mijn hoofd speelt een liedje.

Ik denk aan haar en of alles nog goed zal komen, of we ooit nog de combinatie kunnen vormen die we samen waren. Ik denk aan de kleine dingen die me tegenwoordig zo gelukkig kunnen maken. Dat er lente is en dat de zon schijnt. Dat de wereld groen en blauw en prachtig wordt en dat ik toch eigenlijk best wel gelukkig ben.

In mijn hoofd speelt een liedje.

Ik denk aan dat het zo gek is dat je aan zoveel dingen tegelijk kunt denken. Dat er zoveel verschillende gedachten door je hoofd kunnen spoken en je eigenlijk nergens goed over nadenkt. In je hoofd hoef je niet alles goed te formuleren en te beargumenteren. Niemand kan en mag je opdragen iets anders te denken dan je eigen gedachten. Ze kunnen je gevangen nemen, maar je gedachten blijven vrij.

In mijn hoofd speelt een liedje.

Waarom wil iedereen eigenlijk perfect zijn? Of wil niet iedereen dat? Vast niet eigenlijk.. Maar je moet toch wel tevreden zijn met jezelf? Waarom ben je anders zoals je bent en verander je niks? Waarom laat iedereen zich zo meeslepen door de meningen van anderen? Ik ben zelf ook niet iemand die zomaar haar eigen zin doet, terwijl dat door de mensen in mijn omgeving helemaal niet geaccepteerd zou worden. Maar toch? Daarom mag ik toch wel lekker denken wat ik wil?

In mijn hoofd speelt een liedje.

Misschien leid ik wel een dubbelleven. Aan de ene kant schrijf ik dingen op mijn blog en geloof en speel toneelstukken in de kerk en organiseer acties voor goede doelen en probeer zo vaak mogelijk een beetje op tijd in bed te liggen omdat ik anders zo moe ben.. Aan de andere kant ben ik dol op Wodka – Redbull, vind ik het geweldig om uit te gaan, vind ik ‘stoere’ jongens stiekem toch echt wel een beetje stoer, wil ik niet meer dan een beetje mijn best doen op school en heb ik niks tegen avonden waarop ik tot 3 uur ’s nachts in Zwolle rondloop met een paar vrienden…

In mijn hoofd speelt een liedje.

Maar wie wil ik nou eigenlijk zijn? Soms lijkt het of ik zoveel maskers heb, iedereen kent van mij een ander gezicht. Het wordt pas moeilijk als mijn vriendje mee moet naar mijn ouders, waar ik een stuk saaier zal zijn dan op school of weet ik veel waar. Tot nu toe gaat het prima, maar houd ik mezelf niet voor de gek? Ik wil af en toe zo graag dat meisje zijn waar iedereen naar opkijkt, die iedereen graag zou willen zijn… Maar wordt het niet vermoeiend als je zo’n voorbeeld bent voor mensen? Niemand is perfect. Eén van mijn favoriete zinnen, en volgens mij klopt het ook. Is het gebrek van een perfect persoon niet júist zijn of haar perfectie?

In mijn hoofd speelt een liedje…

"The Other Side of Me"

Do I really want to know myself

Do I want to see

Why I'm wonderin' every morning,

who's it gonna be today

Staring in the mirror,

come tell me,

who's that under my skin

And what's the reason they're here for

Tell me what is my own true face

Tell me what is my own true face

But hey here I come

I'm the show's main attraction

I'm a beautiful creature

That's what I am, yeah that's what I am

But the other side of me

I can't explain why I've become

Negative as can be

I'm wonderin' where it's coming from

I know I can't do without it,

sure makes me what I am

So I will never stop believin'

In that I love myself someday

In that I love myself someday

But hey here I comeI'm the show's main attraction

I'm a beautiful creature

Yeah that's what I am,

Hey that's what I am

vliegtuigwolken

Ik staar uit het raam. Helaas zit ik precies midden boven de vleugel, maar toch kan ik ze zien. Overal om me heen zie ik witte wolken. Bijna verblindend wit. Ik krijg zin om er overheen te lopen. Natuurlijk weet ik dat dat helemaal niet kan, maar stel toch dat het wel zou kunnen? Ik voel de onvoorstelbaar zachte substantie al bijna aan mijn voeten kriebelen. Maar meer dan er verlangend naar staren kan ik niet.

Een paar dagen later kijk ik mijn ogen uit. Ik probeer op foto’s uit te leggen wat ik voel. Al die prachtige dingen die ik zie, de geluiden die ik hoor, de rust die ik in me voel. Het water stort met daverend geweld naar beneden, maar het lawaai stoort me niet. Het is prachtig. Het is volmaakt. Kon ik hier maar met jou zijn..

deze dag

Deze dag, waar ik me zo op verheugde. Niks dan tranen heeft hij me tot nu toe gebracht…

Dat de dierenarts vandaag kwam was al een paar dagen bekend. Twee weken geleden was hij er ook, en twee weken dáárvoor… Het ging niet goed met je. Je was geweldig het afgelopen jaar, maar je bent oud. Ik wist het, wíj wisten het, maar wanneer geef je zoiets toe? Wanneer besluit je dat je nu toch echt moet gaan stoppen? Wanneer is het beter om niet meer door te gaan?
Ik ben bang dat het zover is. Je moet nu nog een week, weer een week medicijnen. Maar de kans is groot dat je nooit meer de oude wordt. Nooit zullen we dan meer samen kunnen genieten van het vliegen over de hindernissen.
Je bent moe. Je bent toe aan je pensioen. Je gezondheid gaat voor, gezondheid voor alles maar.. Ik hoopte zo dat we in ieder geval dit seizoen, samen, nog één keer… Met jou kon ik zoveel bereiken, alles lag bijna voor het oprapen. Ik weet, je zal tot je dood bij ons blijven. Maar de actie, de spanning en vooral onze geweldige samenwerking die ons tot een eenheid maakte, zullen we waarschijnlijk nooit meer meemaken.

Over anderhalf uur vertrekken we richting Schiphol. Om 9 uur vliegen we, naar Turkije. Al 12 weken ben ik aan het aftellen, en nu het moment daar is weet ik niet of ik nog wel wil. Wordt dit eigenlijk wel gezellig? Of krijgen we alleen maar ruzie als we elkaar telkens op de lip zitten? De tijd zal het leren. Wat ik gewoon ga doen, is proberen zoveel mogelijk te genieten.