Vandaag had ik zo'n typisch lentegevoel. Wel érg typisch, midden in de winter... Heerlijk vond ik het. Ik werd wakker rond een uur of 12, en eigenlijk, zou ik me wel weer om willen draaien en verder willen slapen. Maar dat gevoel dat ik dan achteraf zou krijgen, dat gevoel dat ik helemaal niks zou hebben gedaan vandaag, zorgde ervoor dat ik mijn ogen openhield.
Maar het kostte me wel moeite. Ik was nog zo moe. Ik maak me te druk. Het is allemaal zo leuk! Maar ik maak me té druk. Met als gevolg; een leuke week, maar een té drukke week, en dus moeheid.
Vanmiddag ben ik op m'n pony gestapt en eens níet gaan trainen. In de koude buitenlucht, maar wel in de zon, stapte ze opgewekt door de straten. Ik begon te fluiten en ze draaide haar oren naar achteren om te luisteren. Onderweg stonden twee meisjes van een jaar of 10 bij het hek van een wei en voerden twee kleine shetlandertjes plukjes gras. Opgewekt maakte ik even een praatje met ze, en vervolgde mijn weg.
Waar ging ik eigenlijk naartoe? Ik had geen idee, maar het boeide me ook niks. Er was bijna niemand op straat, en de hoeven klonken hard op het asfalt.
Ze schrok en sprong opzij.
Vlak naast ons vloog opeens een vogel uit een boom. Even uit mijn gedachten gerukt gaf ik haar een geruststellende aai door haar maanden en snuivend stapte ze door. De vogel -ook geschrokken- vloog hoog de lucht in. Ik volgde hem met mijn ogen, tot hij achter de bomen verdween.
Weer bij de stal aangekomen baalde ik dat het ritje alweer achter de rug was. Maar het was wel mooi, even dat lentegevoel...
Maar het kostte me wel moeite. Ik was nog zo moe. Ik maak me te druk. Het is allemaal zo leuk! Maar ik maak me té druk. Met als gevolg; een leuke week, maar een té drukke week, en dus moeheid.
Vanmiddag ben ik op m'n pony gestapt en eens níet gaan trainen. In de koude buitenlucht, maar wel in de zon, stapte ze opgewekt door de straten. Ik begon te fluiten en ze draaide haar oren naar achteren om te luisteren. Onderweg stonden twee meisjes van een jaar of 10 bij het hek van een wei en voerden twee kleine shetlandertjes plukjes gras. Opgewekt maakte ik even een praatje met ze, en vervolgde mijn weg.
Waar ging ik eigenlijk naartoe? Ik had geen idee, maar het boeide me ook niks. Er was bijna niemand op straat, en de hoeven klonken hard op het asfalt.
Ze schrok en sprong opzij.
Vlak naast ons vloog opeens een vogel uit een boom. Even uit mijn gedachten gerukt gaf ik haar een geruststellende aai door haar maanden en snuivend stapte ze door. De vogel -ook geschrokken- vloog hoog de lucht in. Ik volgde hem met mijn ogen, tot hij achter de bomen verdween.
Weer bij de stal aangekomen baalde ik dat het ritje alweer achter de rug was. Maar het was wel mooi, even dat lentegevoel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten