Ik was nog niet eens verhuisd maar had al wel een sleutelbos voor je laten maken. Zodat je altijd langs kon komen en je niet aan mij aan hoefde te passen.
Dat ik de jouwe nog niet had, maakte niks uit. Want ooit zouden we samen gaan wonen en trouwen en kinderen krijgen en dan zouden we het geweldig hebben.
Jij wilde niet meer. Jij bent degene die alles kapot liet gaan en nikszeggend toekeek. En die nu nog steeds niet het lef heeft om het af te sluiten.
Je doet me nog steeds meer pijn dan ooit. En tóch bewaar ik die sleutels. Voor als je me ooit gaat missen. Want hoe stom en naïef het ook is, ik wil constant dat je hier bent. Dat je me kust en zegt dat alles goed komt. En dat alles dan ook echt goed komt. En dat we dan samen gaan wonen en trouwen en kinderen krijgen. Dan zouden we het geweldig hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten