Ik wil het zelf. Ik wil wéér weg. Ik weet ontzettend goed dat ik me zou gaan vervelen als ik veel langer bleef. Dat ik soms een kleine wervelwind wil zijn die overal tegelijk aanwezig is. Dat mijn huidige wereld te klein voor me is.Maar tóch. Ik haat afscheid nemen. Ik haat het dat het eindelijk weer eens een beetje opschiet tussen jou en mij en dat ik je dan bewust weer verlaat. Dat het weer zo'n half jaar word waarin ik wanhopig probeer om niemand thuis te vergeten en het contact warm te houden, zodat ik weer terug kan naar hoe het was.
Want hoe mooi en gaaf en spannend en cool het buitenland ook kan zijn, thuis is thúis. En er is geen enkele plek ter wereld waar ik beter weet met wie ik kan lachen en huilen, bij wie ik terecht kan en wie er van me houden. En dát verlaten doet telkens weer pijn.
