Opnieuw het gevoel te kunnen kiezen, deze keer voorlopig misschien niet eens te hoeven kiezen. Niet moeten, maar wel verantwoording af willen leggen als het zou gebeuren.
Ze ontmoette hem ruim een jaar geleden, vlak na de ander. Nooit voerden ze een gesprek, terwijl ze nu aan elkaars lippen hangen. Geen genoeg kunnen krijgen van iemand die je in levende lijve nauwelijks kent. Vreemd? Het voelt zo vertrouwd. Als een oude vriend die je al jaren spreekt, niet als iemand die je nog nooit hebt aangeraakt.
En dan de ander, waarvan ze dacht dat hij een afgesloten hoofdstuk was. Fijn om op terug te kijken, maar weinig perspectieven voor de toekomst. Juist op dit moment, verschijnt hij terug in beeld. Plotselinge, vernieuwde interesse voor haar. Ook hij voelt vertrouwd. Maar op een andere manier, ze kent zijn aanraking al een tijd.
Is dit weer zo'n dilemma dat lijkt op een keuze, maar vervolgens tot niks zal leiden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten