Ze stompte met twee vuisten in het kussen. Ze ademde met gierende uithalen en de tranen stroomden over haar wangen.
Ze kon het niet. Hoe hard ze haar best ook deed, het lukte niet. Verkeerde interpretaties, verklaringen en redenaties.
Onmacht.
Maar was dit wel onmacht? Had ze niet gewoon nóg harder haar best moeten doen, nog meer alles op alles moeten zetten?
Relativeren.
Controle. Ademhaling rustiger, stoppen met huilen. Er gaat niemand dood, de wereld stopt niet met draaien en er komen altijd meer kansen.
Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten