Oneerlijk (2)

Ik heb mijn best gedaan. Ik heb écht mijn best gedaan. Maar de deur was al dicht. Ik werd niet meer toegelaten in jullie wereld. Uit alle macht heb ik op die deur gebonkt. Gehoopt dat het nog kon, als we allemaal maar een klein beetje zouden investeren.

Eigenlijk is het al bijna een jaar voorbij. Een jaar van teleurstellingen, zinloze discussies, verwijten, verwoede pogingen en ruzies.

Ik heb écht mijn best gedaan. Maar jullie hadden allang besloten dat het over was. Ik zou mijn excuses willen aanbieden voor wat ik fout heb gedaan, ik zou willen dat jullie spijt zouden betuigen omdat jullie me zó de grond inboorden, ik zou willen dat we elkaar nog wat te vertellen hadden en dat alles weer zoals vroeger was.

Maar we zijn allemaal veranderd. Anders, ouder geworden. Het houdt hier op. Wát zonde..

Herinnering vooraf

Soms kun je het beste niets verwachten. Denken aan een hemelse toekomst en vervolgens blijven hangen in de ijle blauwe lucht, hopen op geluk en niet verder komen dan slechts voldoening; het zal ongetwijfeld tegenvallen.

Maar waar moet je anders je hoop, je energie en levensgeluk vandaan halen? Waar moet je anders moed uit putten om risico's te nemen, kansen te pakken en het onbekende te verkennen?

Realistisch blijven zou misschien verstandig zijn, maar kunnen we niet beter dromen? Dromen over iets wat misschien nooit zal gebeuren. Verlangen naar iets wat onbereikbaar is.

Soms kwel je jezelf door te dromen. Het doet pijn, om jezelf voor te houden dat iets kán, terwijl je verstand zegt dat het onmogelijk is. Maar alles kun je waar maken als je weet dat er érgens een klein kansje is dat het kan. Je kunt alles inzetten, ten bate van dat ene doel. Op die manier kun je al je dromen waarmaken.

Defender

Ik ben klaar. Compleet klaar met jou. Maar jij blijft het proberen, je blíjft contact zoeken. Als het niet op een positieve manier kan, op een negatieve. Waarom laat je het niet los? Waarom sluit je het niet af, net als ik? Waarom laat je me telkens weer terugdenken? Waarom roep je die nare herinneringen steeds weer terug?

Het is kapot, voorbij, over, afgelopen. Ik denk niet meer aan je, ik voel geen behoefte meer aan jou en ik huil niet meer om je..

Dus stop.

Life goes on without you/me.

Onmacht?

Ze stompte met twee vuisten in het kussen. Ze ademde met gierende uithalen en de tranen stroomden over haar wangen.

Ze kon het niet. Hoe hard ze haar best ook deed, het lukte niet. Verkeerde interpretaties, verklaringen en redenaties.

Onmacht.

Maar was dit wel onmacht? Had ze niet gewoon nóg harder haar best moeten doen, nog meer alles op alles moeten zetten?

Relativeren.

Controle. Ademhaling rustiger, stoppen met huilen. Er gaat niemand dood, de wereld stopt niet met draaien en er komen altijd meer kansen.

Toch?