't is al goed (2)

Maar vergeet alsjeblieft niet dat ik alleen schrijf als ik boos of verdrietig ben. En dat ik op het toppunt daarvan verschrikkelijk kan overdrijven en dingen kan gaan roepen over treinen en wat-al-niet-meer...

Want het deed toen gewoon even goed pijn, maar het is nu weer oke. Want ik weet dat je helemaal niet zo verkeerd bent. Want ik kon wél altijd bij je terecht voor een luisterend oor en een troostend woord en dat kan ik nog steeds.

Want jij begreep me. En daar ben ik je écht heel erg dankbaar voor.

't is al goed

Weet je wat het is?

Mensen maken fouten. En dan zeggen ze dat je van je fouten leert. Ik geloofde daar nooit zo in, doordat ik het niet alleen om me heen, maar ook bij mezelf zag gebeuren dat keer op keer dezelfde fouten werden gemaakt.

Als je iets ont zet tend graag wilt maar je het eigenlijk niet kan maken, wil dat soms juist de extra kick geven om het wel te doen. Je voelt je wel schuldig maar je kan niet stoppen. Een web van leugens ontstaat waar je niet meer uit komt en steeds als je met de waarheid op de proppen wilt komen krabbel je terug omdat het eigenlijk té erg voor woorden is en je bang bent voor de gevolgen.

Dankzij jou geloof ik er nu wél in. Niet alleen van de fouten die je één keer maakt, maar ook van de fouten die je steeds weer maakt zonder het in eerste instantie zelf door te hebben, kun je leren. Ooit kom je jezelf of een ander tegen en begrijp je het plotseling allemaal.

Soms doet het pijn, maar ik ben er alleen maar sterker van geworden...

Share my world

Vannacht.


Ik wist niet hoe het kwam. De dag was eigenlijk wel leuk geweest, maar ik had al dagen niet stil kunnen zitten. Ik kon alleen maar rennen en vliegen en hopen dat alles op tijd af kwam, dat ik op tijd kwam en dat alles goed verliep. Het was niet dat het allemaal bezigheden waren waar ik een hekel aan had, maar het was gewoon te veel, écht teveel.


Geen tijd om dingen te regelen waarvan de prioriteit op een schaal van 1 tot 10 'maar' 9 was. Stressen tot en met, zelfs geen 5 minuten de tijd om m'n mail te checken. En ondertussen maar dat gevoel: 'Ik móet nog zoveel voordat ik dit,... en voordat ik dat..'


Vannacht.


Eigenlijk wist ik dus wel hoe het kwam. Terwijl mijn tranen zich mengden met de regen, mijn ademhaling veranderde in hijgen en de wind me met al haar kracht tegenwerkte, wilde ik gewoon niet meer. Ik wilde écht niet meer. Alles vergeten, geen verplichtingen, hopen op een moment, misschien zelfs een dag waarop ik even weer mocht doen waar ik zin in had zonder dat ik nog dingen op de to do lijst had staan, beloftes nog na moest komen of in beslag werd genomen door het een of ander.


Vannacht kwam het besef, dat hoe leuk het allemaal ook mag klinken, je soms ook aan jezelf moet denken. Niet aan je sociale leven, je geld of de wil om je beloftes na te komen. Gewoon aan jezélf denken, doen wat goed voor je is, niet doen wat alleen maar goed voor je líjkt.

Someday

Someday I'm gonna run across your mind

Don't worry, I'll be fine

I'm gonna be allright

While you're sleeping with your pride

Wishing I could hold you tight

I'll be over you

And on with my life

So take your records, take your freedom

Take your memories I don't need'em

And take your cap and leave my sweater

'Cause we have nothing left to weather

In fact I'll feel a whole lot better

But you'll think of me

liefde en de waarheid

Ik vond een zin die zó waar was dat het bijna pijn deed ..

"Iemand die niet van je houdt, gaat heus geen liefde voelen omdat jij extra je best doet.

Liefde gaat over wie je bent, niet over de show die je neerzet om de ander te behagen.

Je best doen kan er dus alleen toe leiden dat je iets krijgt wat niets met liefde te maken heeft."

achter de wolken schijnt de zon

Ik heb geleerd dat dingen veranderen,
dat ménsen veranderen.
En dat betekent niet dat je het verleden moet vergeten
of dat je de herinneringen aan het verleden mooier moet voorstellen dan ze in werkelijkheid zijn


Simpelweg betekent het dat je dóór moet gaan
en de herinneringen goed moet bewaren

Just let me try

Don't tell me

I haven't been good to you

don't tell me

I have never been there for you

just tell me why

nothing is good enough

't geeft niet

Samen zaten we daar

In een lokaal met mensen die we al jaren kennen

en die dachten dat ze ons ook kenden..

Ik zal het missen

Ik zal het missen..

De bel
De eerste hindernis
De finish
Jouw tevreden gesnuif
Onze namen
Racen tijdens de ereronde
Je ervarenheid
Het wederzijdse vertrouwen


Elkaar tot in de perfectie aanvoelen...

you make me smile

Wat zou je doen?


Ik ben vaak zo benieuwd, hoe je zal reageren. Of het al die tijd al zo was, of dat het altijd een droom zal blijven. Er gebeurde eigenlijk niks, maar ik voelde me zo gelukkig en blij toen ik wakker werd en vanmiddag werd het gevoel alleen maar beter.


Bijna was het gelukt, maar door ongelukkig toeval ging alles mis. Ik vroeg me die avond af wat er zou gebeuren, wat we zouden doen. Of het was wat we zeiden of zou worden wat we hoopten. Of wat ík dan in ieder geval misschien wel stiekem hoopte. Maar we zouden een herkansing doen, toch? Of zit dat er nu niet meer in?


Wat zou je zeggen, als ik dat deed?

streep mijn naam maar weg

Leugens zijn zo prachtig, zo stil en raadselachtig

Zolang ze nog zichzelf zijn,

zolang je ze gelooft

Laat ze rusten in je hoofd

want de waarheid doet pas pijn...

lief

'Opa vroeg hoe het met je ging...'


'...Hoe gaat het eigenlijk met je?'


Beter?