Vorige week geschreven, nu geplaatst:

Opnieuw Mimi, alles nog een keer. Volgens velen beter, volgens ons ongeveer hetzelfde, wie zal het zeggen?

Er speelde nogal wat bij mij. De vorige keer was ongeveer een week voor het overlijden van mijn tante, het overlijden van jouw vrouw. Van me verwacht werd dat ik er gewoon weer zin in had, dat ik het leuk zou vinden en er net zo van zou genieten als de vorige keer.

Maar ik kon het niet.

Elk seconde die ik alleen achter de schermen doorbracht dat ik terug aan die dagen kort nadat het gebeurd was. Ons weerzien, weken te vroeg…
Tranen…

Ik zag je grote gestalte zitten op de tweede rij, tussen de rest van de gemeente. Ik zocht je blik, je keek me niet aan. Ik probeerde vol overgave te zingen dat ik geloofde, vertrouwde… Maar érgens lukte het me niet. Ik kon niet voelen wat ik de vorige keer voelde.

Ik kan gewoonweg niet begrijpen dat jouw dit moest gebeuren. Hoeveel pijn moet een mens verdragen? Het was teveel, voor jou, voor mij.

Ik wil niet zeggen dat ik niet meer geloof. Wél dat ik het momenteel nog steeds erg moeilijk vind om te geloven. Ik kán even niet bidden, niet naar de kerk gaan, niet volmondig zeggen dat ik geloof.

Twijfel is er altijd, bij iedereen…. Écht!

Waarom?
Onbegrepen
Verdriet
Pijn
Waarom?
Zó alleen…