ontdekking

We liepen langs de kerk.
Waarom weet ik niet, maar opeens keek ik naar boven.
Met mijn hoofd in m'n nek tuurde ik naar de top van het gebouw.


'Je gaat nu niet menen dat dit de Peperbus is!'


'Stom he? Maar het is inderdaad de Peperbus, ik kwam er ook pas achter!'






...terwijl we er misschien al wel twintig keer langs waren gelopen de laatste tijd .

block

Ik weet dat je kijkt of ik iets geschreven heb, dat je soms wilt weten wat er in me omgaat, wat me bezighoudt.. Maar ik ben zó druk! Uren ben ik bezig, uren doe ik niks. Maar ik kan het niet. Ik kan niks schrijven. Het is niet dat ik niks weet, dat ik momenteel nergens een gevoel heb wat ik maar al te graag zou willen beschrijven, maar het lukt me niet.

Ik kan momenteel niet in woorden omschrijven hoe ik me voel, wat ik meemaak, wat me bezighoudt.

Soms vraag ik me af wat ik eigenlijk doe elke dag, wát me dan toch zo bezighoudt. Ik weet het niet. Ik weet het werkelijk niet. Het enige dat ik besef is dat ik het érg druk heb, maar niks doe. Het constante gevoel van die druk op m'n schouders, het feit dat ik nog zóveel móet. Maar ik dóe niks..

Ik bouw een steeds grotere achterstand op, op school, hobby's, overal. Leuk vind ik het niet, maar het wil nou eenmaal even niet anders net. Op papier staat al wat ik allemaal nog moet doen.

'Vakantie' noemen ze dat. Voor mij meer een periode om achterstanden weg te werken. Al ken ik mezelf zó goed dat ik weet dat ik het waarschijnlijk wéér niet klaar ga maken...

Vorige week geschreven, nu geplaatst:

Opnieuw Mimi, alles nog een keer. Volgens velen beter, volgens ons ongeveer hetzelfde, wie zal het zeggen?

Er speelde nogal wat bij mij. De vorige keer was ongeveer een week voor het overlijden van mijn tante, het overlijden van jouw vrouw. Van me verwacht werd dat ik er gewoon weer zin in had, dat ik het leuk zou vinden en er net zo van zou genieten als de vorige keer.

Maar ik kon het niet.

Elk seconde die ik alleen achter de schermen doorbracht dat ik terug aan die dagen kort nadat het gebeurd was. Ons weerzien, weken te vroeg…
Tranen…

Ik zag je grote gestalte zitten op de tweede rij, tussen de rest van de gemeente. Ik zocht je blik, je keek me niet aan. Ik probeerde vol overgave te zingen dat ik geloofde, vertrouwde… Maar érgens lukte het me niet. Ik kon niet voelen wat ik de vorige keer voelde.

Ik kan gewoonweg niet begrijpen dat jouw dit moest gebeuren. Hoeveel pijn moet een mens verdragen? Het was teveel, voor jou, voor mij.

Ik wil niet zeggen dat ik niet meer geloof. Wél dat ik het momenteel nog steeds erg moeilijk vind om te geloven. Ik kán even niet bidden, niet naar de kerk gaan, niet volmondig zeggen dat ik geloof.

Twijfel is er altijd, bij iedereen…. Écht!

Waarom?
Onbegrepen
Verdriet
Pijn
Waarom?
Zó alleen…