Wat DOE je?

Het kostte me een jaar. Een godvergeten jáár om niet meer elke dag aan je te denken en je te missen. Het zwarte gat dat je achterliet in m´n buik, vulde zich langzaam weer met kleur en ik had vrijwel alle stukjes van mijn hart weer gevonden. Ik had ons hoofdstuk afgesloten en was er bijna weer aan toe om er iemand in te laten.

En uitgerekend nu, uitgerekend NU ga je weer contact zoeken? Na bijna 7 maanden radiostilte waarin ik mezelf wanhopig bij elkaar probeerde te vegen en weer tot bezinning kwam, ga je NU weer rondspoken in m'n hoofd?

Laat me als je blieft met rust. Mijn hart schreeuwt om liefde maar dankzij jou is het zó breekbaar dat ik niet weet of ik het zal redden als ik jou weer in mijn hoofd toe laat.

Maar waarom wil ik het dan zo graag?

Liefde

Een jaar geleden. Precies een jaar geleden, werd ik vanmorgen wakker naast jou. Ik was dronken van de drank, dronken van geluk. Ik had me nog nooit zo goed gevoeld als die morgen.

Onze ontmoeting de avond ervoor, die fantastischer was dan in elke versie die ik van tevoren had gedroomd. De nacht waarin ik je in levende lijve leerde kennen. De morgen dat ik verliefd op je werd.

Wij rockten.

Terug

Vreemd dat ik dacht
Dat alles mooi zou worden
Als ik wegging
Weg van huis
En dat ik dan echt vrij zou zijn
En dat ik dan mezelf zou zijn
Elke dag

Vreemd dat ik hoop
Dat alles goed zalkomen
Als ik terugga
Terug naar huis
Maar dat is tegenbeter weten in
Want ik heb heimwee voor altijd

Je toekomst tegemoet schommelen (2)

De schommel gaat voort. Ik was oud genoeg om hem op gang te brengen maar heb geen kracht om hem te stoppen. Ik weet overigens niet eens of ik hem wíl stoppen. Ik ga door, verder, zo hard als ik kan.

Terwijl de tijd verstrijkt, gaat mijn schommel hoger, hoger en hoger tot ik ooit misschien wel val. Maar ik zal niet vallen voordat er weer iemand is om me op te vangen.

Dus reken maar dat ik zal blijven rennen. Net zolang tot ik rust heb en de krachtig genoeg ben om te stoppen.