Ik ben gestopt. Gestopt met verliefd op je te zijn. Gestopt met je leuk te vinden. Gestopt met je aardig te vinden...
Je verdiende het niet. Je tilde me naar de hemel en liet me vervolgens keihard naar beneden vallen. Je liet me zien wat ik al die tijd miste en zorgde er zo voor dat ik het tot op de dag van vandaag mis. Je liet me zien wat je een ander aan kunt doen en liet een leegte bij me achter die ik voor jou nooit kende.
Maar was het wel jouw schuld? Liet ik me niet meeslepen in het geluk en verlangen zonder de signalen op te pakken? Zonder je te proberen te begrijpen?
Opeens heb ik het door: Jij bent ook maar een mens.

