Ik begrijp eindelijk wat ik voelde. Een logische reactie die velen overkomt.
Zes weken is niet lang. Maar zes weken van huis, is lang genoeg om een nieuw leven op te bouwen met nieuwe vrienden en gewoonten. Voor diegenen die het nooit meegemaakt hebben zal het totaal niet kloppend lijken. Na zes weken al zó gewend dat je eigenlijk niemand meer mist en het zelf allemaal best redt?
Het begin was moeilijk, daar ben ik volkomen eerlijk over. Maar eigenlijk, éigenlijk beviel het me wel. Het leven zonder zorgen, leven met de dag, genieten van elk moment dat me gegund werd en niet denken aan de toekomst. Nauwelijks gesprekken over thuis, de afgelopen jaren of plannen voor de komende maanden en jaren. Genoeg gespreksstof over het moment die dag, zonder gedachten over de rest van de wereld.
Geen kranten, tv of nieuwsberichten op Internet. Geen wereldnieuws, landelijk nieuws of regionaal nieuws. Gewoon eens even he le maal niks.
Niet denken maar doen, geen wijsheid maar gevoel, geen vriendschap maar liefde.
En dan kom je thuis, je oude vertrouwde omgeving. Vrienden en familie zijn vreemden, je huis voelt niet meer als thuis, niks gaat meer vanzelf, op de automatische piloot. Dan komt het besef: De tijd hééft niet stilgestaan vanaf het moment dat je vertrok, thuis hebben ze ook geleefd en beleefd...
Het verlangen naar huis maakt plaats voor het verlangen naar het mooie, onbezorgde leven dat je leefde en waarvan je achteraf gezien nooit genoeg van genoten kunt hebben.
Het enige waar je nog aan denkt, is je tijd daar en hoe fantastisch het eigenlijk was, wat je allemaal hebt beleefd en hoe dat je veranderd heeft. Je houdt je constant bezig met dingen die voor de thuisblijvers nauwelijks interessant zijn en klampt je vast aan je mooie herinneringen terwijl je hoofd zegt dat je gauw weer moet investeren in thuis, wil je 'in the picture' blijven.
Na je thuiskomst breekt een tijd aan waarin je geen fouten mag maken. Een tijd waarin je snel alles waar je voor je vertrek waarde aan hechtte weer op moet pakken voordat je het definitief kwijtraakt.
Maar is dat te doen? Of zullen jouw avonturen nooit geheel te delen zijn met degenen die er geen deel van uitmaakten?
