Keuze?

Misschien, is het beter om iemand niet te hebben

..dan om hem gelijk alweer kwijt te zijn .

Back to reality (2)

Maar dan kóm je thuis. Gegroeid, gegroeid als mens. Ouder, wijzer, een ervaring rijker. En niet te vergeten: volwassen.


Verplichtingen, verwachtingen; waar moet je dan opeens aan voldoen? Was het Spaanse leven zonder zorgen niet veel beter? Niet nadenken over wat verstandig is, over wat belangrijk is en over wat nog gedaan moet worden. Leven met de dag, louter impulsief zijn en geen plannen maken.


Mis ik de zon? De mensen? De warmte? De ongeremdheid, mogelijkheden en kansen?

Back to reality

Het was een hele ervaring, een avontuur. Ik heb genoten, gehuild, gelachen, ontzettend graag naar huis gewild en ontzettend graag willen blijven. Elke dag leek hetzelfde, maar soms was er zo'n dag waar je dan weer een week op kon teren. Fantastisch. Vrienden maken, mensen leren kennen waarvan je niet dacht dat ze konden bestaan.

Verlangd naar huis.

En wanneer je dan thuis komt, vraag je jezelf af of je wel genoeg genoten hebt. Of het niet verschrikkelijk stom was om naar een plek te verlangen waar je altijd al bent, of je niet beter 100 % had kunnen genieten van al het onbekende...

Maar hee, het was écht fantastisch. Alles gedaan wat ik wilde, nergens spijt van. Kon het beter?